Stof en Steen

Suzanne werkte tot een paar jaar geleden met veel plezier in een kleine meubelzaak als verkoopster. Toen ze in verwachting was van de eerste heeft ze, in overleg met Henk, die baan opgegeven om voor de kinderen te zorgen. Het geld dat zij verdiende met 24 uur per week werken ging grotendeels op aan het kinderdagverblijf en de buitenschoolse opvang. Maar ze mist wel het contact met haar collega's en klanten. Het was altijd leuk om mee te denken over het interieur van een klant. Welke kastje komt waar te staan, bij welke stoel en passen de oude sierkussens dan nog wel bij de nieuwe bank? Ze heeft altijd een zwak gehad voor oude, gebruikte meubels met een verhaal. Dus probeerde ze dikwijls de klant over te halen om een combinatie van oud en nieuw toe te passen in hun woning. Toegegeven, zelf zou ze ook graag andere meubels willen kopen. Hun eigen meubels stellen niet veel voor, van alles wat bij elkaar.


Peinzend over hun keuze destijds gaat de telefoon. Het is de thuishulp van oma. Oma is vanmorgen lelijk gevallen in de badkamer. Ze was op eigen houtje gaan douchen en uitgegleden toen ze zich af wilde drogen. Ze heeft waarschijnlijk haar heup gebroken en ligt in het ziekenhuis. Ze is erg geschrokken maar ze weet de thuishulp nog wel te bedanken dat ze haar gewaarschuwd heeft. Verdere familie is er niet. De man van oma Betsie is tijdens de Tweede Wereldoorlog overleden en ze is nooit hertrouwd. Suzanne en haar broer zijn opgegroeid bij hun oma. Als ze nu naar het ziekenhuis gaat, dan is ze op tijd terug om de kinderen van school op te halen. Gelukkig is het ziekenhuis op loopafstand, want Suzanne heeft geen auto. Sinds Henk is overgeplaatst naar een andere stad heeft hij de auto nodig om op zijn werk te komen. Het openbaar vervoer is voor Henk haast niet te doen. De oude Volvo station is dan het enige alternatief. Eigenlijk is die ook aan vervanging toe. Wat eigenlijk niet? Ze moet maar niet zeuren, ze hebben iedere dag te eten en zijn allemaal gezond. En nu is Oma het belangrijkste.

In het ziekenhuis aangekomen wordt ze aangesproken door de arts die oma Betsie behandelt. Of zij even tijd heeft om over de situatie van haar oma te praten. De arts vertelt haar dat oma erg verward is en vraagt haar of dat al langer zo is. Suzanne zegt van niet. De arts heeft echter de rapporten van de thuiszorg opgevraagd en zegt dat oma eigenlijk niet meer op zichzelf kan wonen. Suzanne is in shock en beseft dat ze de laatste maanden niet veel tijd heeft besteed aan oma. Ze is teveel met haar eigen besognes bezig geweest.
s'Avonds vertelt ze het aan Henk. Zo gestructureerd als hij is, gaat hij direct op internet ‘googlen’ om een verzorgings of bejaardenhuis te zoeken. Dan komt hij erachter dat er lange wachtlijsten zijn. Maar ja hij wil oma wel een fijne oude dag bezorgen. Zij betekent heel veel voor Suzanne. Na overleg besluiten ze om oma in huis te nemen. Met een beetje passen en meten en het aanpassen van de overloop boven, kunnen ze beneden wel het zijkamertje waar nu de computer staat inrichten voor oma.

De volgende dag heeft ze het voorzichtig aan Oma voorgesteld. Oma heeft hier wel oren naar. De volgende dagen worden de plannen steeds concreter. Er zijn wel een paar voorwaarden die Oma opsomt. Zo wil ze zoveel mogelijk haar eigen meubeltjes meenemen, daar is ze aan gehecht. Ze wil bijvoorbeeld perse haar lievelingsstoel meenemen. Die ene waarin ze de moeder van Suzanne nog gevoed heeft en daarna Suzanne en Floris in getroost heeft. Ze had ooit zelf de bekleding in mooie kruissteken geborduurd. De jute singelbanden piepten te voorschijn en misschien zat er ook eentje los want er stak een springveer uit de onderkant. Ook wil ze graag haar semi-antieke eethoek en zes stoelen, met van die Queen-Ann pootjes houden. En als het even kon ook nog graag de fauteuil waar haar man zo graag in had gezeten. Die is wel al heel oud. Het leer is helemaal craquele geworden een aantal siernagels is verdwenen en op de hoeken van de armleuning kan je het "hooi" zien zitten. Henk die van een strak georganiseerde huishouding houdt, vindt dit niet zo'n goed idee. Het past niet allemaal in dat kamertje. Suzanne zag het probleem niet zo. Het zijn stoelen met een verhaal, dacht ze. En diep in gedachte zag ze haar oma in de geborduurde stoel zitten met haar broertje Floris. De gedachte aan haar moeder als baby in die stoel bezorgde haar een weemoedig gevoel. De eetkamertafel met 6 stoelen echter, daar kon ze wel wat mee. Die kan wel in de plaats van haar eigen wat gammel geworden eetkamertafel. Misschien konden ze die naar de kringloopwinkel brengen. Ze was er erg zuinig op geweest en er mankeerde op een putje hier en daar niets aan. De stoelen waren ook nog heel, ze kraakten een beetje, maar misschien konden de mensen van de kringloop daar nog iets aan doen.