Stof en Steen

Eindelijk is Suzanne aangekomen op de camping in Chartres. Wat een prachtplek. Ze parkeert de bus buiten het terrein en loopt naar de receptie. Ze gaat naar binnen en ziet daar twee mannen die heel moeilijk naar de receptioniste kijken. Ze staan daar met rood aangelopen gezichten en staren boos naar de dame achter de balie. Er komt een man aangelopen vanuit het kantoortje erachter. De man begint in gebrekkig Engels de mannen te commanderen dat ze hun creditcard in het apparaat moeten doen. Blijkbaar zijn de mannen dat niet gewend. Ze beginnen tegen elkaar te praten in een onverstaanbare taal. Uiteindelijk doen ze wat hun gevraagd wordt en met een zucht lopen ze naar buiten. Suzanne meldt zich bij de receptioniste, die haar nors aankijkt. Bijna om bang van te worden. Suzanne begint in haar beste Frans. Bonjour comment allez-vous? Je l'ai réservé un terrain pour dix jours. Mon nom est Suzanne. Aha dit la réceptionniste, mais bien sûr. Juste un instant s'il vous plaît. De dame krijgt een glimlach op haar gezicht. Suzanne is opgelucht. Gelukkig het valt allemaal best mee. Het is een beetje griezelig om alleen op vakantie te gaan en dan is het fijn als er vriendelijke mensen zijn bij aankomst. Nou ja een klein beetje je best doen om de taal te spreken, al is het gebrekkig, wordt toch op prijs gesteld. Ze mag zelf een perceel uitzoeken waar ze wil gaan staan met de kampeerbus. Suzanne krijgt uitleg over waar de toiletten, douchen en afwasbakken zijn en krijgt ook een plattegrond mee. Er loopt een pad via de camping richting het centrum van Chartres. Het is zo’n drie kilometer lopen. Suzanne gaat te voet op verkenning uit en ziet een mooie plek. Niet te dicht bij het douchegebouw. Ze loopt terug naar de kampeerbus en manoeuvreert deze handig tussen een aantal bomen. Het is al wat later in de middag maar het zonnetje schijnt nog. Ze pakt haar tafel en stoeltje uit de bus en opent de fles rosé die ze net gekoeld en al bij de receptie heeft gekocht. Heerlijk. Al nippend van haar wijntje geniet ze van de late middag zon. Vandaag doet ze niets meer. Behalve dan een bord spaghetti maken. De ingrediënten daarvoor staan in het kleine koelkastje in de bus. De volgende ochtend staat ze op met hoofdpijn. Ai, dat was toch te veel een hele fles. Ze gaat naar het douchegebouw. Het ruikt er fris en het is ook daadwerkelijk schoon. En beter nog, het water is ook warm. Het is even balanceren om zich af te drogen en haar kleding ook nog droog aan te trekken, zonder dat ze tegen het hokje aan valt. Ze besluit om haar haren op te laten drogen in het zonnetje. Na het ontbijt van een verse croissant met jam en een kop koffie trekt ze er op uit. Ze volgt het pad via de camping naar het centrum. Het is werkelijk schitterend. De kathedraal is prachtig en het centrum is gezellig druk. Op de terugweg ziet ze een supermarkt. Ze doet wat inkopen en gaat terug naar de camping. Ze ziet dat er naast haar nog een kampeerbusje is komen staan. Ze wil de boodschappen opbergen in de bus maar wordt begroet in het Engels. Ze draait zich om en groet terug. Ze moet wel even omschakelen. Dan Frans, dan Engels, dat valt niet mee. Maar het is wel heel leuk. Diegene die haar groet ook.