Stof en Steen

Suzanne is aan het werk in haar meubelstoffeerderij. De postbode klopt tegen het raam. Hij heeft echter geen post bij zich. Hij vraagt of hij binnen mag komen. Natuurlijk zegt Suzanne. Ze schenkt hem een kopje koffie in. Melk en suiker staat op tafel. Jan, de postbode, zegt tegen haar dat hij misschien goed nieuws heeft voor haar. Oja? Vanochtend op mijn ronde zag ik een beneden appartement leeg staan. Waar?, vraagt Suzanne, nou eigenlijk hier vlakbij. Jan vraagt of ze tijd heeft en de winkel even dicht kan doen. Dan loopt hij mee om het haar te laten zien. Ze staat te popelen en drinkt snel haar koffie op. Ze draait het bordje met de tekst “gesloten” naar de straatkant toe en doet de deur op slot. Wederom schijnt het zonnetje vandaag. Samen lopen ze de straat uit en gaan de hoek om. Halverwege de straat stopt Jan en zegt hier is het. Ze kijkt om haar heen en ziet een keurige straat. Rijtjes huizen. Ze vraagt aan Jan of het allemaal eengezinswoningen zijn. Jan brengt daar de post rond en weet dat sommige woningen een boven en beneden hebben en andere zijn duplex woningen. Net na de tweede wereld oorlog hebben ze de woningen gebouwd. Om kleine gezinnen een woning aan te kunnen bieden hebben ze de woningen gesplitst. Suzanne, loopt naar het voortuintje en kijkt naar binnen. Het is niet groot. De woonkamer is ongeveer 4x5 meter. Naar de slaapkamer zijn twee openslaande deuren. Deze staan open en ze kan net zien dat de slaapkamer iets kleiner is. Er zijn inbouwkasten en een tuin. Haar hart slaat over. O, zou het waar kunnen zijn? Jan zegt dat de woningen van de woningbouwcorporatie zijn. Ze onthoudt het huisnummer en wil eigenlijk gelijk gaan bellen. Jan weet te vertellen, dat het een supernette buurt is. De buren zijn allemaal gepensioneerd en helpen elkaar een handje. Suzanne ziet ook dat de voortuintjes netjes onderhouden zijn. Ze bedankt Jan en zegt dat ze straks de woningbouw zal bellen. Ze nemen afscheid en ze loopt binnen tien minuten terug naar de meubelstoffeerderij. Ze laat het bordje nog even op “gesloten”hangen en belt met de woningbouwvereniging. Ze doet haar verhaal en tot haar verbazing mag ze vanmiddag de sleutels komen halen voor een bezichtiging. Helemaal hyper belt ze haar broer Floris. Die tempert haar enthousiasme een beetje. Hij zegt tegen haar ga nou eerst maar eens binnen kijken. Skype me later vanavond terug hoe de woning er uit ziet. S’middags sluit ze de zaak een uurtje vroeger dan normaal. Met de bus gaat ze naar de woningbouwvereniging. Daar aangekomen komt ze in een prachtig kantoor. Allemaal design meubels. Ze wordt vriendelijke ontvangen bij de receptie en wordt naar een kamer gebracht. Ze heeft een gesprek met een verhuurconsulent. Magda verteld haar dat er niet veel animo is voor de woning, omdat het klein is en maar één slaapkamer heeft. Suzanne zegt dat ze juist op zoek is naar een klein appartement. Opnieuw verteld ze dat de kinderen in het ouderlijk huis blijven en dat ze dan heen en weer pendelt. Zo is het rustiger voor de kinderen. Magda luistert aandachtig en zegt dat ze even de sleutels gaat halen. Ze waarschuwt Suzanne nog wel, aan de tuin moet het nodige gebeuren, de vorige bewoonster kon de tuin niet meer onderhouden. Nou dacht Suzanne als dat alles is. Ze staat voor de benedenwoning met de sleutel in haar hand. De buurvrouw steekt haar hoofd om de hoek en vraagt haar of ze de nieuwe bewoonster wordt. Suzanne antwoord dat ze nu eerst de woning gaat bekijken. Fijne eerste indruk denkt Suzanne. Sociale controle. Ze loopt naar binnen en kijkt om zich heen. De hal is vrij breed, er is een kast onder de trap van de buren. De volgende deur is het toilet. Klein, maar schoon en alle tegeltjes zijn nog heel. Het zijn wel van die ouderwetse. Van die gelige tegeltjes. Ze loopt door en komt in de keuken. Daar schrikt ze wel. Het lijkt wel een machine kamer. Overal lopen de leidingen over de muur. Van de cv ketel boven het aanrecht tot aan het expansievat naar boven toe, verder boven de deur naar een andere kamer. Tjee, dat is wel even wennen. Ze kijkt vanuit de keukendeur naar de tuin. Die is echt heel groot vergeleken de woning. Zeker wel zo’n 15 meter bij 7 meter. En… met schuurtje. Ze gaat terug de keuken in en gaat naar de woonkamer. Alles is fris en netjes. De muren zijn wit. Ze loopt door de openslaande deuren de slaapkamer in. Ook hier zijn de muren wit. De inbouw kasten zijn grijs geverfd. Ze kijkt omhoog en ziet dat het plafond vrij hoog is. Daarom voelt het toch ruimtelijk dacht ze. Als ze nou eens moderne meubels neer zou zetten en een lichte vloer. Oke, ze betrapt zich erop dat ze de woning wil. Ze gaat terug naar de woningbouwvereniging en zet alles ingang voor de sleutel overdracht. Henk zal wel blij zijn dat ie weer terug kan naar zijn eigen woning. En hier beginnen de avonturen van Suzanne in haar nieuwe woning. Naast de normale verhaaldelen over Suzanne en haar meubelstoffeerderij zal er ook een verhaallijn zijn over het wonen in haar nieuwe benedenwoning via de sociale woningbouwvereniging.