Stof en Steen

Lang na het avond eten is Henk nog niet thuis. Ze hoopt dat ie niet weer depressief is. Ze gaat naar boven en kijkt in het medicijnkastje. Ze wil weten of hij zijn medicijnen nog wel inneemt. Het zit haar niet lekker dat Henk zo pratend en lachend op straat loopt met zijn collega en tegen haar zo sikkeneurig doet. Ze bekijkt de strips met pillen. Blijkbaar neemt hij ze wel. Ze neemt een warme douche en wil net naar bed gaan terwijl de telefoon gaat. Ze neemt een speurt naar beneden en pakt de hoorn op. Het is de leiding gevende van Henk.
Hij verteld Suzanne dat ze Henk hebben gevonden. Gelukkig zegt ze. Waar was hij nou? Zonder omhaal of enige diplomatie verteld de leidinggevende dat de nachtportier van het gebouw tijdens zijn inspectieronde geklop en stemmen hoorde in de gang op de 1e verdieping. De portier heeft eerst zijn collega erbij gehaald en ze zijn gaan kijken. Henk en zijn collega Olga hadden zich in de kast met schoonmaakspullen verschanst. Een dame van de schoonmaakploeg heeft de deur op slot gedraaid bij het einde van haar dienst.
De leidinggevende zegt zonder veel omhaal tegen Suzanne dat ze dit soort gedrag niet tolereren binnen het bedrijf. Henk en Olga zullen hun ontslag krijgen. Hij heeft al eerder een waarschuwing gekregen voor het verscheuren van de bekeuring van Olga. Ze bedankt hem voor de informatie en hangt op.
Compleet uit het lood geslagen staat Suzanne op en schenkt zichzelf een wijntje in. De puzzelstukjes vallen nu op zijn plaats.
Ze heeft er nu echt genoeg van. Diep van binnen wist ze dat er iets niet goed zat. Ze voelt dat ze twee jaar lang flink heeft geïnvesteerd in een huwelijk dat geen stand zal houden. Depressief of niet, het wordt nu tijd om definitief voor zichzelf te kiezen.