Stof en Steen

Vanochtend toen ze onder de douche stond, zag ze dat Henk opgestaan was. Eindelijk actie dacht ze. Hij heeft de ontbijttafel gedekt en zelfs een eitje gekookt. Het gesprek met de huisarts heeft hem goed gedaan. Hij heeft een pilletjes gekregen om zijn gedachten wat positiever te stemmen.

Na het ontbijt heeft ze zelf de kinderen naar school gebracht. Onderweg heeft ze een gesprekje gevoerd met de kinderen. Dat papa een beetje ziek is en of ze nu ze al zo groot worden zelf naar school kunnen lopen. Joep en Julia zijn helemaal blij, nu ze wat vrijheid krijgen. Suzanne vindt dat ze best wat zelfstandiger kunnen worden. Vanaf het schoolplein zwaait ze naar de kinderen en loopt door naar de bushalte. Vandaag is het weer stagedag. Ze is benieuwd wat meneer Bruintjes haar vandaag gaat leren. Het liefst zou ze achter de naaimachine kruipen om te leren hoe je een passend zitkussen kunt maken. De bus komt eraan en ze pakt haar pasje, de buschauffeur begroet haar vriendelijk en vraagt waar ze heengaat. Naar het centrum, vandaag mag ik weer stage lopen bij de meubelstoffeerderij Bruintjes. Aha zegt de buschauffeur bij die oude mopperkont? Ja zegt ze, in het gebruik valt hij best mee hoor. De buschauffeur zegt dat hij zijn eetkamerstoelen heeft laten herstofferen bij meneer Bruintjes en dat hij uiterst tevreden is met het resultaat. Ze zitten nu weer lekker. Hij heeft ook het schuimrubber vervangen en de singelbanden. Zo zegt Suzanne, je bent goed op de hoogte van de materialen. De buschauffeur zegt, dat kan ook niet anders, want mijn oudoom heeft vroeger gewerkt als meubelstoffeerder. En soms mocht ik hem komen helpen in de schoolvakanties. Je bent er, doe de knorrepot de groeten van mij. Ik heet Jaap trouwens zegt hij en ze stelt zichzelf voor en wenst hem een fijne dag. Soms kan je dag door gewone zaken als een vriendelijk praatje fijn beginnen.

Ze opent de deur van de meubelstoffeerrderij en hoort meneer Bruintjes neuriën, tjonge denkt ze wat is er aan de hand? Ze loopt door en kan de baas niet vinden. Er staat een hele rij stoelen opgestapeld met de lossen frames ernaast op de werktafel. Gelukkig dat je er vandaag bent Suzanne,  er is werk aan de winkel. We hebben zesendertig stoelen te slopen en te herstofferen. Alle bekleding moet van de frames af, inclusief de singelbanden. Hier heb je de nietenwipper, hamer en zijkniptang. De koffie moet je vandaag maar zelf zetten. Ontstelt kijkt ze naar de grote stapel zittingen. Moet dat allemaal vandaag klaar? Nee, aan het einde van de week. Ik zal alle houtverbindingen nakijken en de stof alvast knippen. Ze vraagt wie er in hemelsnaam zesendertig stoelen heeft. De bieb zegt meneer Bruintjes. Kom op, eerst slopen en dan leer ik hoe je het singelband spant.

Ze gaat eerst koffie zetten en zet een mok op de werktafel. Dit doen we dus niet op deze manier, vermanend steekt meneer Bruintjes zijn vinger op. Stel dat je morst, dan kan de koffie op de nieuwe stof terecht komen. Ze snapt het wel en zet de mok ergens anders neer, ondertussen pakt ze de nietenwipper op. Ze zet de zitting met lijmklemmen aan de tafel vast en houdt de nietenwipper tegen het nietje aan. Met de sloophamer tikt ze op de kop van de nietenwipper en maakt tegelijkertijd een hef beweging met haar hand. Zo wipt ze eerst alle nietjes op en met de zijkniptang  pakt ze de nietjes zo dicht mogelijk bij het hout vast. Dan breken ze niet zo snel af. De zijkniptang is een bot, maar dat heeft een voordeel. Zo knipt ze de nietjes niet doormidden. Als ze er zes gesloopt heeft is het tijd voor de lunch. Ze heeft haar boterhammen meegenomen.

Onderwijl verteld meneer Bruintjes over het singelband.Je hebt jute singelband, in rug en zit kwaliteit. Er is ook elastisch singelband en rubber singelband. Deze laatste is echter behoorlijk aan de prijs. Wij gebruiken in dit geval jute singelband zitkwaliteit  Deze heeft drie gele strepen en is het sterkste jute singel A70  1200gr. Je begint altijd aan de achterkant van het frame, in het midden wat je eerst hebt afgetekend. De voorkant van het frame is vaak breder dan de achterkant, dan verdeel je de singels op gelijke afstand. Je meet ook eerst op hoeveel singels er op het frame passen. Je slaat het singelband om zodat het niet verder rafelt en je niet deze vast met twee nietjes onder elkaar tussen de gele strepen. Om het op te spannen heb je een singelspanner nodig. Deze zet je met de rand op het houten frame je laat het singelband op de rol zitten en spant het singelband op de singelspanner over de stalen pinnen. Je drukt de singelspanner naar beneden en met je tacker niet je het singelband vast door de nietjes naast elkaar te tacken.

Dan knip je het af en sla je het singelband om. Dan weer vastzetten met twee nietjes onder elkaar tussen de gele strepen. Als je alle singels vanaf de achterkant naar de voorkant gespannen hebt, begin je aan de zijkant in het midden. Je moet deze singels vlechten als een matje en het eindresultaat moet vollen als het vel van een trommel. Strak gespannen dus. Dit vergt gewoon veel oefening en ervaring. Lachend zegt meneer Bruintjes erbij dat deze zesendertig stoelen voor haar de beste oefening zal zijn die je kunt bedenken. Hierna vergeet je het nooit meer.

Na de lunch gaat ze verder met het slopen van de zittingen. Aan de binnenkant van haar handen beginnen de blaren op te komen. Ze vraagt aan meneer Bruintjes of hij handschoenen heeft.

Om drie uur is ze klaar met de zittingen. Het afval wordt in de bedrijfskliko gedaan. De vuilophaler komt twee keer per maand standaard langs om de kliko te legen. Ze nemen een pauze en een kopje thee. Meneer Bruintjes gaat verder met zijn verhaal over het stofferen van de zittingen. Na het singelen komt er een laag gebleekt katoen of ook wel kaasdoek genoemd over de singels. Dit voorkomt doorzakken van het schuimrubber en als het wat ouder wordt dan blijven de kruimels in de stoel. Vervolgens moeten we het schuimrubber snijden met de polyetherzaag. Ik doe het altijd heel secuur zegt meneer Bruintjes. Ik teken het frame na op het schuimrubber met een stift. De stift hou ik een beetje schuin, zodat er rondom 1 cm extra getekend wordt. Dan zaag ik het schuimrubber schuin af en plak het met de spuitlijm op het frame. Je moet allebei de kanten inspuiten, even laten drogen tot het net geen draden meer trekt en dan plakken. De randen laat ik even open, die spuit ik als laatste in, zowel het hout als het schuimrubber. En dan komt de truck, met je handen pak je het schuimrubber, niet trekken of duwen en plak de nog rechte rand van het schuimrubber op het randje van het hout. Zo krijg je een mooie afronding van het kussen. Het kan ook anders hoor, zegt hij. Dan teken je het frame 1 cm kleiner en 1 cm groter op het schuimrubber. Dan plak je het kleinste stuk eerst en daarna het grotere stuk schuimrubber op het frame. De volgende stap is voor beide hetzelfde. Weer een stuk katoen, je meet eerst op hoeveel je nodig hebt. Je meet de langste lengte en de breedste breedte op, plus 3 cm aan alle kanten. Deze drie centimeter heb je nodig om de stof vast te houden als je het opspant. Als je net als ik de rand van  het schuimrubber op de rand plakt, dan kun je eenvoudig de stof vanuit het midden opspannen. Bij de andere methode is het iets moeilijker wat het schuimrubber moet wel aan alle kanten gelijk zijn aangedrukt, anders krijg je deuken. Je tekent als hulpmiddel een kruis op het katoen en geef daarmee het midden aan. Je hecht het katoen op door een nietje schuin in het hout te tacken. Eerst aan alle kanten het midden, dan werk je langzaam naar de hoeken toe. Kant voor kant. Dus een nietje aan de ene kant, je draait het frame, dan een nietje aan de andere kant. Zo werk je het meest gelijkmatig. De hoeken doe je als laatste. Dit kan ik je niet vertellen, maar moet je gewoon zien. Ik zal het straks voordoen.

De hoeken van het katoen moet je de andere kant uit vouwen dan straks de meubelstof, dit voorkomt dikke proppen. Tip als je de methode van twee stukken schuimrubber hanteert vergeet dan niet het frame in de stoel te passen als het katoen erop zit. Want soms zijn de randen te dik geworden en past het frame niet meer. Als laatste doen we dacron over het katoen, ze noemen het ook wel fiberfill of witte watten. Dit is ter bescherming van de meubelstof en een mooie ronding.

Nou tot zover de onderstoffering en vulling zegt meneer Bruintjes. Voor vandaag is het genoeg geweest. Morgen weer verder.

Suzanne kan haar geluk niet op, wat kan meneer Bruintjes het goed uitleggen. Ze heeft alles weer opgeschreven in haar notitieboek en zit nu in de bus terug naar huis.

Ze opent de voordeur en de geur van gebakken aardappelen komt haar tegemoet. O wat heerlijk ruikt het hier zegt ze. Ik heb een reuze honger, vandaag heb ik heel veel informatie gekregen en hard gewerkt. Henk staat met zijn schort tegen het aanrecht geleund en glimlacht naar haar. Wil je mayonaise bij de aardappelen. Ja heerlijk, zegt ze.

Nadat ze gegeten hebben gaat ze onder de douche, de blaren op haar handen vallen gelukkig mee. Meneer Bruintjes heeft haar ook instructies gegeven over de werkhouding. Hij heeft een tafel die hoger en lager kan. Hij heeft nadrukkelijk verzocht om op haar houding te letten. Anders krijg je later rug en schouder klachten.

De volgende dag gaan ze verder met de zittingen. Het singelen lukt haar goed en meneer Bruintjes is tevreden. Hij heeft inmiddels de stof geknipt. Hij zegt tegen Suzanne dat hij blij is dat de meubelstof geen patroon heeft, anders moest hij steeds het rapport in de gaten houden.

Het rapport is de herhaling van het patroon. Hoe hoog en breed bijvoorbeeld een boeket bloemen van het patroon is.

Tijdens de eerste koffiepauze verteld hij dat de meubelstof hetzelfde opgespannen wordt als het katoen over het schuimrubber. Eerst vanuit het midden, dan de randen en als laatste de hoeken. Hij zegt dat hij nog vergeten is te vertellen, dat je het katoen en de meubelstof met je handen naar de kanten wrijft en vervolgens naar de hoeken. Goed in de gaten houden dat de stof recht loopt.

Als laatste komt er aan de onderkant van de zitting een stuk katoen of soms ook PP doek. Dat staat voor polypropyleen doek. Ook wel non woven genoemd.

Hij vraagt Suzanne hoeveel zittingen ze al heeft gesingeld, ik hoef er nog maar vijf zegt ze. Oke zegt hij, het is van belang dat één iemand één handeling doet. Anders voel en misschien zie je ook de hand van het stofferen. Oftewel er zit verschil in de zittingen. En dat willen we niet, zegt hij. Kom op aan het werk, we hebben nog twee dagen om de stoelen af te krijgen.

Thuis aangekomen, hoopt ze dat Henk aan het eten is begonnen. Ze opent de voordeur, maar hoort of ziet niets. Ze loopt het huis binnen en ziet door de ramen dat de schuurdeur open is. Ze zet haar tas neer en gaat naar de schuur. Ze hoort een hard gelach, Henk is samen met de kinderen de modeltreintjes aan het testen. Hoi zegt hij, hij stopt een briefje in het achterste treintje en wijst naar haar. Ze wacht op het treintje en pakt het briefje. Ze vouwt het open en leest de tekst. We gaan vanavond uit eten. Ze lacht en zegt lekker.