Stof en Steen

De volgende ochtend kan ze niet wachten om aan het werk te gaan. Eindelijk de stoel weer opbouwen. Ze heeft haar aantekeningen geordend en heeft materiaal ingekocht. Inge de stagiaire heeft haar goed geholpen. Ze hoeft niet gelijk alles in grote aantallen te kopen. Ze had nog geld over om iets leuks te kopen bij die lingeriezaak in het centrum. Ze laat haar gedachten teruggaan naar gisteravond en kijkt in de gereedschapskist. Haha je had henk zijn gezicht moeten zien.
Afijn nu is er weer werk aan de winkel. Ze maakt de lijmklemmen los en probeert of er nog beweging in de verbindingen zit, maar dat zit stevig vast.
Ze pakt de rol singelband en ruikt eraan, het ruikt naar vroeger. Ze kan niet thuisbrengen waar de geur haar aan herinnert , maar het voelt goed om er mee bezig te zijn. Ze pakt haar singelspanner, de stoffeerspijkers en bovenal haar aantekeningen.
Ze gaat modern stofferen zonder veren, dus kan ze aan de bovenkant singelen.
Ze begint in het midden aan de achterkant van de stoel op tweederde van de regel, daarna zet ze de singels aan beide zijde aan de achterkant vast en spant ze ze aan de voorkant. Nu vlechten zoals een matje. Meneer Bruintjes heeft gezegd dat het matje zo strak moet zijn als een trommeltje. Als ze dat gedaan heeft, knipt ze in het vierkant een stuk jute uit en bevestigt dit over de singels heen. Ze spijkert eerst het midden van de voorkant en achterkant. Daarna de zijkanten. De hoeken blijven dan over, dat is het moeilijkst. Daarna pakt ze het oude stuk schuimrubber en legt dit op het nieuwe stuk om te kijken of de maat echt klopt. Meneer Bruintjes heeft het voor haar gezaagd met zijn polyetherzaag. Hij heeft verteld als je dat niet hebt, dan kun je dat ook met een elektrisch keukenmes doen. Als het oude zo verkruimeld dat het wel een speculaaskoek lijkt, zul je een mal moeten maken. Je spant dan een stuk katoen op de regel en trekt dit over. Dan haal je het eraf en trek je een extra lijn langs met één centimeter ruimte ertussen. Oei dat is weer zoiets wat moeilijk te omschrijven is, denkt Suzanne, gelukkig heeft ze van meneer Bruintjes foto’s mogen maken. Ze mag ze ook op hyves zetten. Ze zal ook tekeningen maken en deze online zetten in het instructieboekje. Ze lijmt het polyether op de zitting met speciale lijm uit een spuitbus. Dit is een nauwkeurig karwei en je moet geduld hebben. Eerst de stoel inlijmen en daarna het polyether dan even wachten voordat je gaat plakken, anders laat het weer los. Inge had die ervaring ook heeft ze gezegd.
Het is Suzanne gelukt om dit goed te bevestigen en nu is ze bezig een stuk katoen over het polyether te spannen. Weer heeft ze eerst een vierkant uitgeknipt en opgemeten over het schuim heen tot aan de onderkant hoeveel ze daarvoor nodig heeft. Ze begint weer in het midden van de achterkant en spant het al wrijvend met haar hand naar de hoeken in het midden van de voorkant. Al kijkend naar de zitting
krijgt de stoel steeds meer vorm. Nu nog een laag fiberfill, meneer Bruintjes had nog meer namen hiervoor. Ze kijkt in haar aantekeningen en ziet het staan, dacron of witte watten, je hebt in diverse kwaliteiten. Ze lijmt het op het katoen, en knipt de hoeken in en de onderkant van de watten vlakt ze wat af. En nu eindelijk na al dat zwoegen de meubelstof. Ze heeft met Henk overlegd welke kleur ze zullen nemen. Ze mocht het zelf bepalen, want daar heeft ie geen verstand van. Ze heeft gekozen voor een stevige stof in verband met de kinderen. Het is een helder rode stof met crèmekleurige strepen met een goudrandje erlangs. Meneer Bruintjes heeft wel gezegd, dat bij stoelen of zittingen die een beetje bol of rond lopen; het altijd zo is dat de strepen een beetje verlopen. Suzanne vindt dat geen probleem en tekent met haar stoffeerkrijt op de achterkant van de stof een mooi vierkant stuk uit. De strepen zijn allemaal gelijk en ze wil er eentje precies in het midden van de stoel. Ze knipt met bevende vingers het stuk uit, wat als dat verkeerd gaat. Niets aan de hand zei meneer Bruintjes, ik heb hier nog een aantal meters op de rol zitten. De stof heb ik al jaren liggen en mag van mij voor een prikkie weg. Suzanne had aan het gezicht van Inge gezien dat zij heeft voorgesteld om alle oude restanten eens te verkopen. Naar elkaar knipogend had Inge gevraagd of Suzanne nog sierspijkers of Aggrementband nodig heeft voor de afwerking van haar stoel. Maar nee dat had ze niet nodig omdat de stof tot onder de zitting kwam.
Al peinzend had Suzanne de stof op de zitting vastgemaakt en de hoeken geknipt. Aan de onderkant heeft ze PPdoek gespijkerd, zodat het licht de singels niet verteert en er geen schuimrubber uitvalt op de grond als het wat ouder wordt. De stoel ziet er prachtig uit vind ze zelf. Nu nog maar vijf te gaan.