Stof en Steen

Helemaal in haar nopjes sjouwt ze de stoel weer terug naar huis. Ze zet hem bovenop de eetkamertafel en draait hem in de rondte, ze voelt iets borrelen in haar binnenste. Dit zou wel eens helemaal háár ding kunnen worden. Ze tilt de stoel van de tafel af en schrikt. Oh nee, krassen op oma's tafel. Wat zal Henk wel niet zeggen. Ze ziet het zo voor zich, heb ik het je niet gezegd!
Ze denkt aan de informatieve ochtend bij meneer Bruintjes en wil zich door een paar krassen niet uit het veld laten slaan. Vol goede moed pakt ze de stoel op en gaat naar de schuur. Ze heeft een schort meegebracht want het is vies werk.
Ze kijkt om zich heen en vindt wat ze zoekt. Henk heeft het goed voor elkaar. Er hangen wel drie priemen. Ze kijkt er wat nauwkeuriger naar, eentje heeft een ronde stalen steel, de andere een vierkante en de laatste heeft een plastic handvat, terwijl de andere van hout zijn. Ze kiest de priem met een vierkante steel en een houten handvat. Dan zoekt ze een sloophamer, wederom stelt Henk haar niet teleur, keuze uit zeven hamers waarvan er twee helemaal van hout. Ze pakt ze beide en voelt welke het prettigst in haar hand ligt. Die in haar rechterhand is het fijnst, wel een beetje zwaar. Zal ze een stukje van de steel afzagen, zoals meneer Bruintjes heeft voorgesteld. Laat ik het maar doen. Aan het wandboard hangen verschillende zagen, welke moet ze hebben? Waarom heeft Henk geen stickers geplakt boven de verschillende gereedschappen, met daarop welke ding je waarvoor gebruikt?
Ze pakt de kleine zaag, een met een dun zaagje tussen een gespannen boog. Deze is lekker licht. Ze gaat naar de bankschroef en zet de steel van de hamer vast en begint te zagen. Nou dat valt niet mee, het gaat zwaarder dan ze had gedacht. Als iemand op tv in een klusprogramma iets voordoet dan is dat zo gebeurd en lijkt het hun geen kracht te kosten. Na een aantal minuten heeft ze dan eindelijk drie cm van de steel afgezaagd. Oke het is niet helemaal recht, maar hij voelt nu een stuk lichter.
Het zaagje met de fijne tandjes is een beetje krom gebogen, maar het ziet eruit alsof je dat wel kan vervangen. Nou dat moet Henk dan maar doen.
Ze draait de stoel om en zet hem met de zitting op de werkbank. IJverig begint ze de nietjes te verwijderen. Tjonge ze heeft nooit geweten dat het er zoveel zijn. Maar ja je moet er wel op zitten, dus ook wel weer logisch. Meneer Bruintjes heeft uitgelegd dat je eerst het doek aan de onderkant van de stoel eraf moet halen, daarna begin je aan de siernagels aan de rand, vervolgens daaronder de nietjes. Hoe ging het ook al weer verder..? Ze pakt haar blocnote erbij en bladert haar aantekeningen door.
Oja het hangt van de soort vulling af, wat de volgende stappen zijn. Maar de stoelen blijken niet zo oud te zijn als oma gezegd had. Het zijn ‘nep’ Queen-Ann stoelen, maar dat maakt Suzanne niet uit. Oma had gewoon een gezonde fantasie!.
De stoelen zijn modern gestoffeerd volgens meneer Bruintjes. Dat houdt in dat er polyether als vulling gebruikt is. Een klassieke stoffering is met crin vegetal. Dat is het juiste woord voor wat ik hooi noemde. Meneer Bruintjes heeft verteld dat er verschillende schuimsoorten zijn, zoals polyether, koudschuim, maar ook verschillende hardheden wat weer te maken heeft met het soortelijk gewicht. Ook wel afgekort als SG. Bijvoorbeeld SG40 wordt vaak gebruikt voor een zitting.
Daarbij is het altijd goed kijken naar de oude vulling welke dikte in cm er weer op moet. Suzanne denkt nu heel erg na, hoe moet ze Edith dit allemaal via de telefoon of email gaan vertellen. Dit is behoorlijk technisch allemaal. Ineens weet ze het, ze zal het op haar Hyves pagina zetten. Dan kan ze deze informatie delen met meerdere vriendinnen. Ja dan zal ze ook het stoeltje fotograferen tijdens deze hele klus. Dan is het duidelijk voor iedereen.


Na een paar uur is de zitting bijna kaal, ze kan nu duidelijk zien dat sommige houtverbindingen loszitten. Wat zei Meneer Bruintjes ook alweer?
Ze kijkt in haar aantekeningen, gebruik altijd gewone witte houtlijm, geen bruislijm. Deze laatste bevat luchtbubbeltjes en als die tussen de verbindingen zit en breekt dan laat het weer los. Vroeger gebruikten ze beenderlijm. Dat bestaat nog steeds, alleen dat stinkt zo. Meneer Bruintjes heeft ook verteld dat hij zijn sloopbeitel altijd bij de hand heeft. Dat is erg handig als de houtverbinding nog een beetje vastzit.

De houtlijm heeft ze gevonden, nu nog een sloopbeitel. Ze loopt langs de werkbank en laat haar ogen langs het wandboard gaan.