Stof en Steen

Henk is op weg met de oude Volvo station, volgeladen met beddegoed, kleding, curiosa en in de aanhanger de eethoek, 6 stoelen en de andere stoelen.
Hij heeft zelf een kast gemaakt voor oma’s kleding. Zo houdt oma nog enigszins wat loopruimte over. Eigenlijk heeft hij eerst ruzie met Suzanne gemaakt over de grote notenhouten driedeurskast die oma ook graag mee wilde nemen. Dat onooglijke ding kwam er echt niet in. Niet in zijn huis. Dus heeft ie voorgesteld om er zelf een te maken van het geld wat nog over was.
Als alles uitgeladen en ingericht is, blijkt dat de grote lederen fauteuil toch niet in de kamer van oma past. Henk wil hem direct naar de kringloopwinkel brengen nu heeft hij tenslotte de aanhanger tot zijn beschikking. Deze hoeft vanmiddag pas terug naar het verhuurbedrijf.

Suzanne echter denkt daar heel anders over. Wat zal oma wel niet denken. Ze heeft nu al genoeg meegemaakt. Het verhuizen valt haar niet mee en dan vertrouwde spullen met al hun herinneringen wegdoen zonder overleg? Dat kun je niet maken. Inmiddels staat de fauteuil midden in de woonkamer. Deze lijkt nu toch al veel voller met een immens grote eetkamertafel en zes stoelen. Het humeur van Henk zakt met de minuut verder in.
Suzanne komt thuis met de kinderen, ze zijn vanmiddag vrij van school. Ze weten dat oma vandaag bij hen komt wonen. Ze stormen het huis in en struikelen bijna over hond Jules die de wacht houdt in de gang. Jules een Golden Retriever van 4 jaar voelt dat er iets aan het veranderen is in huis. Normaal is hij net zo enthousiast als de kinderen, maar vandaag ligt ie maar in de gang. De kinderen gaan de kamer van oma bewonderen. Het behang met de gouden kleur vinden ze prachtig. Het bed dat op en neer gaat is helemaal geweldig. Maar dat oude geborduurde stoeltje, dat stinkt zegt Joep. Julia klimt erin met haar pop en zegt dat dit haar nieuwe prinsessenstoel is. Suzanne die de eetkamertafel gedekt heeft roept dat ze kunnen eten. Vandaag heeft ze pannenkoeken gemaakt als lunch. Henk heeft liever een bruine boterham met kaas, maar doet zijn best om ook in de feeststemming te komen. Joep gaat op een stoel zitten en zegt: ” er heeft iemand geknoeid op de zitting”.
Er zitten allemaal witte vlekken op, hij zegt: “de gestampte muisjes zijn daar zeker gevallen”. Julia zegt dat er op haar zitting kleine ronde bruine vlekken zitten. Zij zegt:” iemand heeft stiekem windjes gelaten op de mijne”. Suzanne legt uit dat het hele oude stoelen zijn, die ze misschien wel gaat opknappen. Met zo’n mooie stof die net als het behang van oma ‘glimt’. Henk trekt zijn wenkbrauw op en kijkt Suzanne bedenkelijk aan. In gedachte overdenkt hij de financiën; wat kost meubelstof eigenlijk? En waar gaat ze dat doen? En hoe gaat ze dat doen, ze heeft weliswaar in een meubelzaak gewerkt, maar dat houdt niet in dat ze ook kan stofferen.
Hij zegt verder niets, maar eet peinzend zijn pannenkoek met spek op. De afwas verder aan haar overlatend, gaat hij oma halen.